Przypadkowe Spotkanie z Belgijskim Piwem
Szybko zrozumiałem, że Belgia nie jest miejscem dla kogoś, kto nie lubi piwa.
Barman w Browarze Cantillon wcisnął szklankę w moje ręce z wyrazem najwyższego zadowolenia, grinsząc w sposób, który mówił 'Będziesz to uwielbiać!' Spojrzałem wątpliwie na mglisty brązowy płyn, po czym wycofałem się do stolika w dalekim kącie pokoju, gdzie nie mógłbym zobaczyć tej poważnej twarzy topniejącej w abjectnym rozczarowaniu. To była gęsta, kremowa piana, która dotknęła moich warg jako pierwsza, a potem przyszedł letni kwaśny smak, który przypomniał mi zbożowe osady z czajnika. Z ogromnym grymasem wiedziałem, że to piwo jest zmarnowane na mnie.
12 godzin wcześniej, szukając co robić w Brukseli, znalazłem Café Delirium, bar, który squatuje w ciasnym labiryncie alejek splątanych wokół Grand Place. W 2004 roku zdobył miejsce w Księdze Rekordów Guinnessa, kiedy jego wybór 2,004 piw został uznany za najszerszy na ziemi, ironia z tego nie umknęła mi, gdy siedziałem pielęgnując najsłabsze piwo owocowe, jakie mogłem znaleźć. Belgia, szybko zdałem sobie sprawę, nie jest miejscem dla kogoś, kto nie lubi piwa.
Oszałamiająca obfitość napojów oferowanych w Café Delirium świadczy o obsesji ludzkości na punkcie piwa, globalnym zjawisku, które w światowym spożyciu zajmuje drugie miejsce po wodzie i herbacie. Ale w przeciwieństwie do wody i herbaty, piwo jest skomplikowaną substancją uzyskaną przez specyficzny proces, co prowadzi ciekawskiego umysłu takiego jak mój do zastanawiania się, jak do licha powstała pierwsza inkarnacja tego napoju. Odpowiedź, a przynajmniej jej część, można było znaleźć w Browarze Cantillon.
Drożdże są być może najważniejszym składnikiem w procesie warzenia piwa; bez nich, finalny produkt byłby tylko mrocznym napojem bezalkoholowym zwanym brzeczką. Jednak dopiero w średniowieczu ktokolwiek zdał sobie sprawę, że ten mikroskopijny grzyb, który wcześniej trafiał do każdego waru przypadkowo, mógł być w rzeczywistości zbierany na końcu każdego cyklu produkcyjnego do ponownego użycia w następnym, proces, który nie byłby możliwy na dużą skalę aż do drugiej połowy XIX wieku.
Chociaż nie jest zaskakujące, że spontaniczna fermentacja została ostatecznie zastąpiona przez ten sztucznie kontrolowany proces, aby zaspokoić rosnące na świecie pragnienie piwa, konsekwencją było stopniowe rozpadanie się tradycji, która nadawała ekscytującą aurę nieprzewidywalności procesowi warzenia. To jest tym, co charakteryzuje piwo produkowane przez Browar Cantillon, jeden z niewielu pozostałych browarów, które polegają na drożdżach powietrznych, aby fermentować swój produkt, co wyjaśnia, dlaczego barman był tak szczęśliwy, gdy wręczał mi degustację; niewielka zmiana kierunku wiatru, a ta szklanka mogłaby być pusta.
Przypadek mógł być odpowiedzialny za ożywienie brzeczki i stworzenie piwa, które znamy dzisiaj, ale tego samego nie można powiedzieć o popularności marek takich jak Duval, Chimay i Leffe. Obserwowałem, jak barmani w całym mieście zdejmowali kapsle z różnych butelek piwa znanym ruchem narzędzi, które trzymali schowane w kieszeniach swoich fartuchów, uważnie nalewając nektar wewnątrz, a następnie biorąc tępy nóż i, z wprawnym ruchem nadgarstka, zeskakując główkę, która urosła ponad krawędź szklanki. To było przedstawienie, które ocierało się o rytuał, przypominając mi o dziwnych konstruktach i obsesyjnej trosce, które wkłada się w nalewanie angielskich ale i Guinnessa.
Ale podczas gdy wieki oddania i troski należy uhonorować przez wszystkich, którzy serwują belgijskie piwo, nie jest to w żadnym wypadku stagnacyjna tradycja. Hoegaarden, jedno z najlepszych piw, które przekroczyło granice kraju, jest warzone w jednej lub innej formie od 1445 roku, ale w 2007 i 2008 roku firma wydała dwie nowe odmiany, Rosée i Citron. W ten sposób dodała dalszej szerokości do belgijskiego kanonu piwnego, rozszerzając jego ewolucję i pomagając zapewnić, że nadal będzie prosperować.
Wydało mi się to istotną myślą, gdy stanąłem przed swoim ostatnim piwem przed opuszczeniem Brukseli. Mort Subite oznacza 'nagłą śmierć' po angielsku, co jest ostatnią rzeczą, którą mogę sobie wyobrazić, że się zdarzy z piwem z Belgii. Proces spontanicznej fermentacji mógł być relegowany do historii, ale obecne browary robią wszystko, co w ich mocy, aby upewnić się, że ich produkty nie podążają tą samą drogą. Sądząc po entuzjastycznych zamówieniach składanych w kafejkach i barach w Brukseli, wydaje się, że belgijska publiczność robi dokładnie to samo.
